پول در یک دایره: دسترسی به اعتبار زمانی که بانک ها وام نمی دهند

این اولین مقاله از مجموعه مقالات درباره ROSCAها و محبوبیت آن ها در سراسر جهان است.

یک سیستم مالی که نیازی به بانک ندارد

ده نفر، ده مشارکت ماهانه برابر. یک صندوق مشترک. هر ماه، یک شرکت کننده پول جمع آوری شده را دریافت می کند. این نحوه کار ROSCA — یک انجمن چرخشی پس انداز و اعتباری — است. شرکت کنندگان از قبل بر سر میزان و دفعات مشارکت های خود توافق می کنند و سپس به نوبت مبلغ جمع آوری شده در هر دوره را دریافت می کنند. اگرچه ROSCAها می توانند انواع مختلفی از افراد را شامل شوند، اما اغلب توسط زنانی استفاده می شوند که دسترسی محدودتری به سرمایه دارند.

در برخی سیستم ها، دسترسی مالی امری بدیهی نیست، اما این موضوع تقاضا برای اعتبار یا سرمایه نقدی را کاهش نمی دهد. در نگاه اول، ROSCA ممکن است یک ترتیب ساده میان آشنایان به نظر برسد، هرچند سادگی آن ممکن است این واقعیت را پنهان کند که هدف اقتصادی حیاتی را برآورده می کند و بر اساس منطق اقتصادی روشن استوار است: یک گروه جریان های نقدی آینده را تجمیع کرده و دسترسی به مبلغ یکجا را در طول زمان تخصیص می دهد.

روش هایی مشابه ROSCA در کشورهای مختلف وجود دارد و در سراسر جهان با نام های متفاوتی شناخته می شوند. تونتین ها در غرب آفریقا، استوکل ها در آفریقای جنوبی، گامیاها در مصر و تانداها در مکزیک یافت می شوند. اگرچه این ترتیبات از اصل ROSCA مبنی بر مشارکت های منظم و توافق شده و توزیع متوالی صندوق مشترک پیروی می کنند، این نهادها لزوما قابل تعویض نیستند زیرا قوانین، عضویت و ویژگی ها و وظایف اضافی آن ها متفاوت است.

چرا مردم حاضرند بدون بانک یا توافق نامه اعتباری متعارف یکدیگر را تأمین مالی کنند؟ یکی از پاسخ ها مربوط به دسترسی به پول است. برای کسی که نمی تواند وام بانکی با نرخ بهره پایین دریافت کند، پیوستن به ROSCA ممکن است راهی برای دسترسی به سرمایه از طریق مشارکت های توافق شده گروه فراهم کند. اما این نه یک وام رایگان است و نه جایگزین جهانی برای یک محصول بانکی: مزایا بستگی به ترتیب دریافت وجوه، قابلیت اطمینان شرکت کنندگان و قوانین گروه خاص دارد.

وقتی پس انداز به تأمین مالی جمعی تبدیل می شود

از یک منظر، ROSCA دو عملکرد را ترکیب می کند: دسترسی زودهنگام به منابع مالی برای کسانی که زودتر صندوق را دریافت می کنند، و پس انداز منظم برای کسانی که نوبتشان دیرتر می رسد. بسته به قوانین گروه، ترتیب ممکن است با قرعه کشی، توافق متقابل، فوریت نیازهای شرکت کننده یا مزایده تعیین شود. از دیدگاه اقتصادی، ROSCA جایگزین کاملا رایگان برای وام بانکی نیست. نبود نرخ بهره به طور صریح اعلام شده به معنای نبود هزینه های اقتصادی نیست. شرکت کننده ای که ابتدا صندوق را دریافت می کند از دسترسی زودتر به پول بهره مند می شود؛ شرکت کننده ای که آخرین نفر آن را دریافت می کند با ریسک تورم و احتمال نکول سایر اعضای گروه مواجه می شود. در برخی انواع ROSCA، این عدم تعادل زمانی با مناقصه یا قوانین تخصیص دیگر جبران می شود، اما چنین سازوکارهایی همچنین اقتصاد ترتیب را تغییر می دهند.

وضعیت اقتصادی شرکت کنندگان یکسان نیست. زنی که ابتدا پول را دریافت می کند، زودتر از زمانی که خودش آن را جمع آوری می کرد، به مبلغ پول دسترسی پیدا می کند. در واقع، پرداخت زودهنگام او از طریق کمک های بعدی سایر شرکت کنندگان تأمین مالی می شود. زنی که نوبتش آخر می شود، ابتدا پرداخت های منظم را انجام می دهد و فقط در پایان چرخه مبلغ جمع آوری شده را دریافت می کند.

یک گروه فرضی ده نفره از زنان را در نظر بگیرید که هر کدام هر ماه ۱۰,۰۰۰ روبل اهدا می کنند. بنابراین صندوق مشترک معادل ۱۰۰,۰۰۰ روبل است. به شرطی که همه به موقع کمک کنند و چرخه بدون وقفه پیش برود، هر ماه یک شرکت کننده صندوق را دریافت می کند. در طول ده ماه، هر شرکت کننده یک بار آن را دریافت می کند.

این تفاوت ها به ویژه زمانی آشکار می شوند که ارزش زمانی پول در نظر گرفته شود. همان طور که از اقتصاد می دانیم، دریافت ۱۰۰,۰۰۰ روبل امروز معادل دریافت همان مبلغ در نه ماه آینده نیست. نتیجه اقتصادی تحت تأثیر تورم، بازده بالقوه استفاده های جایگزین از پول و ریسک عدم انجام تعهدات دیگران قرار می گیرد.

تمام این موارد نکته حیاتی را برجسته می کند و آن این است که ROSCA به تنهایی منابع مالی اضافی ایجاد نمی کند. این روش دسترسی به مشارکت های موجود و مورد انتظار را بازتخصیص می دهد و ترتیب استفاده از آن ها را تغییر می دهد. به همین دلیل، بهتر است به عنوان مکانیزمی برای تأمین مالی جمعی و پس انداز متقابل درک شود، نه به عنوان منبعی برای سرمایه جدید.

چرا مشارکت زنان به موضوعی برای پژوهش های اقتصادی تبدیل شد

اقتصاددانان سیوان اندرسون و ژان-ماری بالاند پیش تر پس انداز جمعی و تخصیص منابع درون خانوار را با استفاده از داده های تجربی ROSCAها بررسی کرده اند. [1]

در نمونه ROSCAها در منطقه کم درآمد نایروبی، کنیا، بیشتر ROSCAها زنان بودند. زنان متأهل با درآمد شخصی به ویژه در میان شرکت کنندگان رایج بودند. مقاله این مکانیزم را فرصتی برای «محافظت از پس اندازهای خود در برابر ادعاهای شوهرش برای مصرف فوری» توصیف می کند.

پژوهشگران توضیحی مرتبط با توزیع منابع مالی در خانواده ارائه دادند: شرکت در ROSCA می تواند به زن کمک کند کنترل پس اندازهایش را حفظ کند و آن ها را از الزام به صرف فوری پول برای مصرف خانگی محافظت کند.

این مطالعه همچنین به پرسش های اقتصادی گسترده تری می پردازد که موضوع مهمی در ادبیات توسعه اقتصادی هستند: تخصیص منابع درون خانواری. مدل های سنتی خانوار می توانند خانواده را به عنوان یک واحد اقتصادی واحد که تصمیمات هماهنگ درباره درآمد و هزینه می گیرد، در نظر بگیرند. تحقیقات روزافزون اقتصاددانان توسعه و دیگران نشان می دهد که در واقعیت، علایق همسران ممکن است متفاوت باشد. آن ها ممکن است اولویت ها، افق های برنامه ریزی و میزان کنترل متفاوتی بر پولی که کسب می کنند داشته باشند.

در چنین شرایطی، ROSCA ممکن است هدف دیگری نیز داشته باشد: نه تنها کمک به شرکت کنندگان برای پس انداز، بلکه حمایت از کنترل فردی بر بخشی از درآمد آن ها. با این حال، یافته های اندرسون و بالند نباید به عنوان اثبات اینکه اختلافات خانوادگی دلیل جهانی مشارکت زنان در ROSCA است تفسیر شود. این مطالعه مکانیزمی را شناسایی می کند که در یک نمونه خاص نایروبی مشاهده شده است. شیوع آن در کشورهای دیگر و گروه های اجتماعی نیازمند بررسی جداگانه است.

ROSCAها موضوعی تکرارشونده در کشورهای در حال توسعه هستند و بنابراین ما مجموعه ای از پست های وبلاگی درباره ROSCAها و چگونگی فراهم کردن کانالی برای دسترسی زنان به دارایی های مالی غیرقابل دسترس منتشر خواهیم کرد.

منابع

1. اندرسون، اس.، بالاند، ج.-ام. (۲۰۰۲). اقتصاد ROSCAها و تخصیص منابع درون خانواری. مجله فصلی اقتصاد، ۱۱۷(۳)، ۹۶۳–۹۹۵.
   https://doi.org/10.1162/003355302760193931