بازگشت به همه پست ها
یارانه های حساب بانکی در مقابل آموزش مالی
AI-generated illustration: a participant completing a financial literacy assessment.

یارانه های حساب بانکی در مقابل آموزش مالی

اگرچه گاهی استاندارد پژوهش در اقتصاد می تواند بسیار بالا باشد، اما بسیاری از پژوهش های جالبی که از همکاران این رشته می بینم، مرا دلگرم می کند. مقاله ای که اخیرا توسط نویسندگانی چون شاون کول، توماس سمپسون و بلال ض (Cole و همکاران. 2011) یا با آن مواجه شدم، از یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده برای مطالعه تأثیرات آموزش مالی و اثرات یارانه حساب بانکی به طور همزمان استفاده می کند. این موضوع توجه من را برانگیخت. بدیهی است که اگر آموزش مالی بهترین و تنها راه حل برای تقویت شمول مالی بود، راحت تر بود، اما آموزش و تفکر انتقادی من به من می گوید که این هرگز نمی تواند درست باشد. در این مورد، مقاله قدیمی تر بود، اما دیدن اینکه نویسندگان دیگر در ادبیات اقتصاد به پرسش های دشوار مرتبط با سواد مالی پرداخته اند، برایم هیجان انگیز است. آن ها چه یافته اند؟ و محدودیت ها و پرسش های بیشتری که یافته هایشان را مطرح کرده اند، چه بوده است؟


نویسندگان زمینه اندونزی را با اندازه گیری ۳۳۶۰ خانوار در ۱۱۲ روستا بین ژوئیه و دسامبر ۲۰۰۷ و همچنین نمونه ای هندی از نزدیکی احمدآباد، گجرات بررسی کردند. یک گروه هیچ مداخله ای دریافت نکرد (کنترل)، یک گروه پیشنهاد حساب بانکی یارانه ای دریافت کرد (درمان ۱)، یک گروه آموزش مالی پایه (درمان ۲) و یک گروه هر دو پیشنهاد حساب بانکی یارانه ای و آموزش مالی پایه (درمان ۳) را دریافت کردند. نویسندگان قصد داشتند میزان احتمال داشتن حساب بانکی شرکت کنندگان پس از دریافت یکی از درمان ها را ارزیابی کنند.


Adults seated at wooden desks in a village classroom while an instructor stands beside a whiteboard
تصویرسازی تولید شده توسط هوش مصنوعی: یک جلسه آموزش مالی روستایی در اندونزی.

نویسندگان دریافتند که سواد مالی در اندونزی پایین است، جایی که حدود ۵۲٪ از سوالات آزمون سواد مالی استاندارد به درستی پاسخ داده می شوند. در هند، افراد تنها به ۳۴٪ سوالات سواد مالی پاسخ صحیح دادند. دریافت داده های مشابه از آن بازه زمانی از ایالات متحده دشوار است، اما قابل مقایسه ترین داده هایی که توانستم پیدا کنم مربوط به گزارش سواد مالی در سراسر جهان است که ایالات متحده را با ۵۷٪ افراد سواد مالی، اندونزی با ۳۲٪ جمعیت سواد مالی و هند با ۲۴٪ جمعیت سواد مالی (Klapper و همکاران. 2015)رتبه بندی می کند.


تأثیرات کوتاه مدت

با تمرکز بر خود مطالعه، نویسندگان دریافتند که افرادی که مشوق ۱۲۵۰۰۰ روپیه دریافت کردند، در هند حدود ۱۳.۷٪ بهره وری از حساب های بانکی را افزایش دادند، در حالی که در اندونزی یارانه ۱۴ دلار آمریکا تأثیر مشابهی داشت. آموزش مالی به تنهایی سهم افرادی که حساب بانکی رسمی باز کردند را به طور قابل توجهی افزایش نداد.


A crowded bank branch with customers queuing at teller windows and others waiting on benches
تصویر تولید شده توسط هوش مصنوعی: مشتریان در صف در شعبه بانک در اندونزی.

تأثیرات بلندمدت

نویسندگان معتقدند که حساب های بانکی در طول دوره پیگیری دو ساله ثابت می مانند، به این معنی که برخی افراد با یارانه اولیه بالاتری همچنان از خدمات رسمی بانکی استفاده می کنند. با این حال، افراد دیگر، کسانی که سواد مالی پایینی دارند، ممکن است صرفا برای دریافت یارانه حساب بانکی باز کرده باشند و سپس هرگز از حساب های بانکی خود استفاده نکرده و سپس بسته باشند.


در اصل، مطمئن نیستم با فرضیه نویسندگان موافق باشم که آموزش مالی را ابزاری برای گسترش «عمق و گستره نظام مالی» در نظر گرفته است. من معتقدم آموزش مالی، اگر از دیدگاه یک بانک نگاه کنیم، ابزاری است برای انگیزه دادن به استفاده مسئولانه تر از پول و اعتبار که به نوبه خود نتایج بهتری برای فرد و بانک به همراه خواهد داشت. من این را یک برد-برد می دانم و فکر می کنم نویسندگان مراقب هستند که آموزش مالی را به طور کلی کم ارزش نکنند.


شاید برجسته ترین نکته در مقاله، حداقل برای من، زمانی باشد که نویسندگان می گویند «این نتیجه پیامدهای مهمی برای مطلوبیت یارانه ها به عنوان ابزاری برای گسترش دسترسی مالی دارد: انگیزه های مالی به تنهایی ممکن است برای جذب خانوارهای بی سواد به سیستم مالی کافی نباشد، زیرا این خانوارها ممکن است صرفا بدون استفاده واقعی از خدمات، مشوق ها را مطالبه کنند.» این نکته واقعا مهمی است و شاید موضوعی برای روزی دیگر، که با نقد معروف «لوکاس» سازگار است که در آن رابرت لوکاس، برنده جایزه نوبل، نیاز به گنجاندن رفتار استراتژیک افراد و آینده نگری در مدل های اقتصادی و برآوردهای تجربی ما را بیان کرد.


از دیدگاه اقتصادی، بررسی این نوع سوالات بسیار مهم است تا بتوانیم اعداد و ارقام استفاده از یارانه ها و مداخلات آموزش مالی را بسنجیم. بخشی از روش کار ما در Dollar Scholars این است که ادبیات دانشگاهی درباره آموزش مالی را نظارت، بازبینی، تحلیل و ترکیب کنیم تا خدمات بهتری به ذینفعان ارائه دهیم و راه حل های مقرون به صرفه تر و مقرون به صرفه تری برای ارتقای سواد مالی ارائه دهیم.


مهم است که نویسندگان به آموزش مالی نسبتا گران اشاره می کنند. برای ما در Dollar Scholars، مطمئن نیستم هزینه ۱۷ دلار آمریکا به ازای هر نفر برای آموزش سواد مالی معقول به نظر برسد. ما اقتصاددان هستیم و وظیفه ما این است که تحت محدودیت منابع بسیار محدود عملکرد و عملکرد خوبی داشته باشیم. اگر چیزی باشد، اقتصاددانان باید بدانند که پول و تأمین مالی روی درخت رشد نمی کنند!


منابع

  • Cole, Shawn, Thomas Sampson, and Bilal Zia. 2011. “Prices or knowledge? What drives demand for financial services in emerging markets?” The journal of finance 66 (6): 1933–1967.
  • Klapper, Leora, Annamaria Lusardi, and Peter van Oudheusden. 2015. Financial Literacy Around the World: Insights from the Standard & Poor’s Ratings Services Global Financial Literacy Survey. Standard & Poor’s Ratings Services. https://gflec.org/wp-content/uploads/2015/11/Finlit_paper_16_F2_singles.pdf.