Luka zaufania w zakresie wiedzy finansowej

Analiza PISA dotycząca tradycyjnych spraw finansowych podsumowuje, jak pewni uczniowie czują się w kwestii sześciu zadań[1, s. 171][2, s. 405]. Średnio w 20 systemach młodzi mężczyźni czują się pewnie lub bardzo pewni około 53% z sześciu zadań, a młode kobiety około 40%, co stanowi różnicę 12,3 punktu procentowego[7]. PISA pytała także o osobny zestaw pięciu zadań wykonywanych na telefonie lub komputerze, takich jak przelew pieniędzy, płatności telefoniczne czy zabezpieczenie danych płatniczych. Co ciekawe, młode kobiety czują się pewniej w zadaniach cyfrowych niż w codziennych: są pewne około 58% z nich, podczas gdy 40% młodych kobiet czuje się pewnie w sześciu codziennych zadaniach. Młodzi mężczyźni są również bardziej pewni zadań cyfrowych (65%), więc różnica jest mniejsza i wynosi 6,8 punktu, ale się nie zmniejsza; młodzi mężczyźni nadal są znacznie pewniejsi w 15 z 20 systemów[7].

Zobacz, jak młode kobiety i mężczyźni odpowiadali na każde pytanie, w każdym systemie →

Oczywiście żadna historia, którą kiedykolwiek analizowałem w kontekście ekonomii, nie jest prosta: wśród studentów, którzy przystąpili do testu, młode kobiety osiągają znacznie wyższe wyniki niż młodzi mężczyźni w zakresie wiedzy finansowej w trzech systemach: Bułgarii, Malezji i Zjednoczonych Emiratach Arabskich[7]. Młodzi mężczyźni są nadal pewni we wszystkich trzech, choć w Malezji luka w pewności siebie jest zbyt mała, by mieć statystycznie istotność.

Jeśli edukacja finansowa i pewność siebie się odzwierciedlają, luka w zaufaniu zmniejszyłaby się, gdy porówna się młodych mężczyzn i kobiety z tym samym wynikiem wiedzy finansowej. Nie dzieje się tak: utrzymanie tego wyniku oznacza pozostawienie średniej różnicy na poziomie 12,2 punktu procentowego[7]. Od najniżej notowanej dziesiątej do najwyższej dziesiątej grupy uczniów odsetek zadań, w których młodzi mężczyźni czują się pewni, wzrasta o 13 punktów (46% do 59%), a u młodych kobiet tylko o 9 (37% do 46%).

Co ciekawe, różnica w pewności siebie między młodymi mężczyznami a kobietami jest bardzo niewielka w kwestii "zarządzania pieniędzmi". Możesz to zobaczyć, klikając różne pytania na poniższym rysunku.

Ta sekcja grupuje uczniów według najwyższego poziomu wykształcenia, jaki ukończył którykolwiek z rodziców (zmienna PISA HISCED)[3]. Średnio trzy grupy są mniej więcej takie same: rodzice z ukończeniem szkoły średniej lub niższą (35% uczniów), rodzice z licencjatem lub krótkim stopniem wyższym (30%) oraz rodzice z tytułem magistra lub doktora (35%)[7][7]. Kostaryka nie posiada danych dotyczących edukacji rodziców, więc te średnie obejmują 19 systemów.

Udział zadań, w których młodzi mężczyźni czują się pewni, wzrasta z 50%, gdy żaden z rodziców nie otrzymał wykształcenia po ukończeniu szkoły średniej, do 55%, gdy jeden z rodziców posiada tytuł magistra lub doktora. Udział młodych kobiet wzrasta jedynie z 39% do 41%, i wcale nie pomiędzy dwoma najwyższymi grupami. Różnica między płciami rośnie zatem z 11,1 do 14,6 punktu procentowego, co stanowi statystycznie istotne powiększenie o 3,4 punktu (przedział ufności 95% 1,1 do 5,7). Jest ona znacznie większa na górze niż na dole w 4 z 19 systemów, a węższa w żadnym[7]. Szerszy indeks rodzinnego pochodzenia PISA, który uwzględnia także zawody i rzeczywistość rodziców w domu[2, s. 401], pokazuje bardziej stromą wersję tego samego wzorca: w poszczególnych kwartałach różnica rośnie z 9,9 do 15,8 punktu[7]. Są to powiązania w danych przekrojowych; nie pokazują, że pochodzenie rodzinne powoduje różnicę.

Co ciekawe, bogatsze kraje pod względem PKPPC mają tendencję do większych luk zaufania: w 20 krajach różnica ta jest większa o około 2,8 punktu procentowego przy każdym podwojeniu PKB na mieszkańca[7][8]. Malezja, Bułgaria i Brazylia mają jedne z najmniejszych luk; Dania, Węgry i Norwegia jedne z największych. Arabia Saudyjska jest najwyraźniejszym wyjątkiem: jest mniej więcej tak bogata jak Austria, z jedną z najmniejszych luk. Przypominam, wykres pokazuje pewien wzór; nie ustanawia on związku przyczynowego.

Głównym wnioskiem dla nas w Dollar Scholars jest to, że edukacja finansowa nigdy nie będzie ostatecznym rozwiązaniem ubóstwa ani pomocy ludziom w poprawie życia. Istnieje wiele nakładających się mechanizmów, na które jednostki muszą reagować, wykraczające poza samą edukację finansową. Chociaż skupiamy się wyłącznie na edukacji finansowej, właśnie dlatego Dollar Scholars musi poświęcić czas, aby zrozumieć najnowsze badania i zrozumieć, jakie inne możliwe problemy mogą dotykać studentów Dollar Scholars, którzy chcą poprawić swoją sytuację finansową.